Over Birgitte

Waar mijn nieuwsgierigheid naar verandering begon

Mijn eigen leven bracht me in 2012 bij een vraag die uiteindelijk bepalend is geworden voor mijn werk.

Ik wist op verschillende gebieden heel goed dat wat ik deed niet meer bij me paste. Toch bleef ik doorgaan zoals ik gewend was. Tot mijn lichaam letterlijk op de rem trapte.

Achteraf vind ik vooral dát interessant.

Hoe kan het dat we vaak heel goed weten dat iets niet klopt, en er toch in blijven?

Waarom kiezen we opnieuw voor wat bekend is, zelfs wanneer we bewust iets anders willen? En waarom leidt begrijpen wat er gebeurt lang niet altijd tot daadwerkelijke verandering?

Ik begon me steeds meer te verdiepen in wat ons gedrag onder de oppervlakte stuurt: onze overtuigingen, automatische reacties en de werkelijkheid die we op basis daarvan voor onszelf als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen.

Wat begon als een persoonlijke zoektocht, groeide uit tot een fascinatie voor hoe mensen werkelijk veranderen.

Die fascinatie vormt inmiddels al ruim 13 jaar de basis van mijn werk.

Wat ik begon te begrijpen

Hoe meer ik mezelf en mijn eigen keuzes onderzocht, hoe duidelijker het werd dat mijn probleem niet was dat ik niet wist wat ik wilde.

Ik probeerde mijn leven vorm te geven vanuit overtuigingen over wat verstandig was, wat hoorde, wat veilig was en wat er van mij verwacht werd. Veel daarvan had ik zo lang voor waar aangenomen, dat ik niet eens meer zag hoeveel invloed het had op de keuzes die ik maakte.

Pas toen ik die vanzelfsprekendheden begon te onderzoeken, ontstond er ruimte.

Niet omdat alle onzekerheid ineens verdween. Maar omdat ik steeds beter leerde onderscheiden wat werkelijk bij mij paste en wat ik al die tijd voor waar had gehouden.

Dat veranderde niet alleen de keuzes die ik maakte. Het veranderde mijn kijk op verandering zelf.

We worden niet vrijer door alle onzekerheid uit ons leven te krijgen. We worden vrijer wanneer wat ons automatisch stuurt steeds minder voor ons hoeft te bepalen.

Dat inzicht werd later een belangrijk uitgangspunt in mijn werk met anderen.

Ik begon andere vragen te stellen

Mijn zoektocht naar wat mensen werkelijk in beweging brengt, bracht me uiteindelijk bij hypnotherapie.

Ik volgde een opleiding en startte al tijdens die periode mijn eigen praktijk. In het werken met cliënten zag ik hoeveel er kon veranderen wanneer je niet alleen werkte met wat iemand bewust dacht en begreep.

Dat fascineerde me.

Maar juist doordat ik zoveel mensen begeleidde, begon ik ook vragen te stellen bij wat ik had geleerd.

Want waarom kunnen we heel goed begrijpen waar een patroon vandaan komt en er tóch opnieuw in terechtkomen?

Waarom nemen we ons voor iets anders te doen en reageren we op het beslissende moment toch zoals we altijd deden?

En waarom voelt iets wat ons beperkt vaak zo vanzelfsprekend dat we niet eens meer zien dát het ons stuurt?

Ik raakte steeds minder geïnteresseerd in het oplossen van afzonderlijke problemen en steeds meer in wat daaronder gebeurde.

Wat maakt dat een mens zijn werkelijkheid steeds opnieuw op ongeveer dezelfde manier vormgeeft, zelfs wanneer hij bewust iets anders wil?

Die vraag werd uiteindelijk veel belangrijker dan de methode waarmee ik ooit was begonnen.

Wat ik in al die jaren ben gaan zien

Hoe meer mensen ik begeleidde, hoe duidelijker één ding voor me werd.

We proberen verandering vaak te creëren op het niveau waarop we haar ook kunnen begrijpen. We analyseren wat er gebeurt, zoeken naar verklaringen, nemen ons iets voor en proberen vervolgens anders te handelen.

Maar weten wat je anders wilt, betekent nog niet dat je op het moment dat het ertoe doet ook daadwerkelijk anders kiest.

Want onder wat je bewust denkt en wilt, ligt een heel systeem van overtuigingen, verwachtingen en automatische reacties. Niet omdat er iets mis met je is, maar omdat je door de jaren heen een bepaalde manier hebt ontwikkeld om naar jezelf, anderen en de wereld te kijken.

En wat voor jou waar is geworden, bepaalt ongemerkt wat je ziet, verwacht en doet.

Daarom geloof ik niet in nóg harder werken aan jezelf.

Ik wil weten wat jou stuurt.

Waar neem je verantwoordelijkheid die niet van jou is? Waar pas je je aan terwijl je iets anders wilt? Waar zoek je zekerheid voordat je beweegt? Waar maak je jezelf kleiner dan nodig is, zonder dat je dat nog bewust doorhebt?

Daar begint voor mij werkelijke verandering.

Niet door jezelf te vertellen wat je voortaan anders moet denken of doen, maar door zichtbaar te maken wat nu nog zo vanzelfsprekend voelt dat je niet merkt hoeveel invloed het op je heeft.

Wanneer dát begint te verschuiven, hoef je ander gedrag niet voortdurend af te dwingen.

Anders kiezen wordt steeds vanzelfsprekender.

Stevig staan. Vrij kiezen. Voluit leven.

Uiteindelijk gaat mijn werk niet over het oplossen van problemen.

Het gaat over de vrijheid om je leven steeds meer vorm te geven vanuit wie jij bent, in plaats van vanuit alles wat je ongemerkt bent gaan geloven dat hoort, verstandig is of van je verwacht wordt.

Dat begint bij stevig staan.

Weten wat van jou is en wat niet. Niet voortdurend buiten jezelf zoeken naar bevestiging, maar steeds beter herkennen wat voor jou klopt.

Van daaruit ontstaat ruimte om vrij te kiezen.

Niet omdat alle twijfel verdwijnt of je vooraf zekerheid hebt over de uitkomst. Maar omdat angst, verwachtingen en oude patronen steeds minder automatisch voor jou bepalen welke kant je op gaat.

En dan ontstaat er ruimte om voluit te leven.

Om niet alleen te weten wat belangrijk voor je is, maar daar ook werkelijk naar te leven. In je relaties, je werk, je ondernemerschap en de keuzes die je iedere dag maakt.

Dat is voor mij vrijheid.

Niet een leven zonder onzekerheid of moeilijke momenten.

Wel een leven waarin steeds minder tussen jou en je eigen keuzes in staat.